www.browsecast.pomorze.pl

Wiedźmin splunął, w ustach wciąż miał niesmak, guz na głowie rwał tępym bólem. Na barierce przed stajnią siedział chudy, czarny kot, w skupieniu liżąc łapkę. - Kici, kici, koteczku - powiedział wiedźmin, Kot nieruchomiejąc spojrzał na niego złowrogo, położył uszy i zasyczał, obnażając kiełki. - Wiem - Geralt kiwnął głową. - Ja ciebie też nie lubię. Żartowałem tylko. Niespiesznymi ruchami mocno pościągał rozluźnione klamry i sprzączki kurtki, wyrównał na sobie fałdy odzieży, sprawdził, czy w żadnym miejscu nie ograniczają swobody ruchów. Przerzucił miecz przez plecy, poprawił położenie rękojeści nad prawym barkiem. Przepasał czoło skórzaną opaską, odgarniając włosy do tyłu, za uszy. Naciągnął długie, bojowe rękawice, najeżone krótkimi stożkami srebrnych kolców. Jeszcze raz spojrzał na słońce, zwężając źrenice w pionowe szparki. Piękny dzień, pomyślał. Piękny dzień do walki. Westchnął, splunął i powoli poszedł w dół uliczki, wzdłuż murów wydzielających ostrą, przenikliwą woń mokrego tynku, wapiennej zaprawy. - Ej, cudaku!. Milva to przydomek, który nadały jej driady. W Starszej Mowie znaczy.... Widział małego, czarnego człowieka, wymachującego krucyfiksem, krzyczącego... Das ist unm”glich! Ich tr„ume!. Wzbogacenia się, a przede wszystkim obłędnego mechanizmu. - Ratunku! Tam giną ludzie! Tragedia! Jestem ranny! Dwoje ludzi pospieszyło mi na pomoc, ale kiedy podeszli bliżej z przystani obok padły strzały! Trzy strzały! Nie było ich prawie słychać, bo wyły syreny frachtowca, ale ja je słyszałem! Ktoś strzelał do nich z pistoletu! Szybko! Oni są ranni? Jeden chyba nie żyje! Na pomoc! Mężczyzna w płaszczu wymienił kilka zdań ze strażnikiem, który trzymał wycelowaną w Havelocka automat. Nie był to ten sam strażnik, z którym rozmawiał przedtem. Był niższy, bardziej krępy, i starszy, a na jego szerokiej twarzy malowało się wściekłe obrzydzenie, w przeciwieństwie do cywila - mężczyzny około trzydziestopięcioletniego, opalonego i zadbanego, o obliczu chłodnym i bez wyrazu. Cywil kazał strażnikowi zobaczyć co się dzieje, ale ten wrzeszczał, że nie opuści posterunku, choćby i za dwadzieścia tysięcy lirów! Niech capo-regime sam dba o swoje sprawy! Owszem, capo mógł kupić parę godzin jego pracy, zapłacić za chwilowe zniknięcie, ale nic poza tym! A więc spisek. Zmowa od samego początku!.